Kısa süre önce, şehirlerde olaylar artıp sokaklar savaş meydanına döndüğü sırada “Türkiye teröre teslim” diye yazdığımda Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç “Bir bayan yazar” diye tarif ederek (ben de ona “bir AKP’li siyasetçi işte” mi demeliyim acaba) bu başlığa pek kızdığını belli etmiş “Dağlıca ve Aktütün saldırılarını unuttular mı” demişti. Oysa hayır, unutulacak gibi değiller, biz unutmadığımız gibi bizden sonraki gençler, hatta onlardan sonraki kuşaklar (çocuklar) bile hatırlıyor. Ama onlar sözüm ona “korunması çok zor” dedikleri sınır karakolu saldırılarıydı. “Kalleşlik” açısından Tokat saldırısı veya şehir terörlerinden farkı yoktu ama “şehirlerde güvenliğin sağlanması”na “korunması zor” gibi bir mazeret türetmeye de iktidarların hakkı yoktu. Hele de iktidarı sınır illerinde bile “sıfır terörle” teslim alanların…

PKK liderlerinden Karayılan, açılım sürecinde hükümetin muhatabı durumunda olan ve yapılan tüm anketlerde çıkan sonuçların aksine kendini Kürtlerin temsilcisi gibi empoze eden DTP’nin PKK ile paralel çalışması, aynı söylem ve eylemleri paylaşması üzerine fütursuzca: “İsteklerimiz kabul edilmezse şehirler savaş alanına döner” demişti. Nitekim döndü… (Şimdi Öcalan da yurtdışında İmralı’dan özgürce göndermeyi sürdürdüğü mesajlarla “Ben Kürtlerin lideriyim” diye tanıtıyor kendini, birkaç aya kalmaz benimsetir bunu AB’ye.)

Bu durumda Başbakan’ın ve hükümetinin durup “Nerede hata yaptık” diye düşünecek yerde, azılı terör örgütünün ve lideri Öcalan’ın Türkiye’ye zarar vermelerini önleyecek yerde hâlâ “baştan beri doğru uyarılar yapmakta olan” muhalefet partilerini hakaretlerle suçlamaları, Tokat’taki saldırıyı üstlenen PKK terör örgütünü koruyor anlamına gelecek garip açıklamaları sürdürmeleri kabul edilir şey değildir.

Bülent Arınç (açılımla ilişkilendirilecek diye) kabul etmese de ülkenin şehirleri savaş alanına çevrilmiş durumda… Bunlar söyledikleri gibi “lokal olayların abartılması” değildir, o noktanın çoktan aşıldığı ortada…