Günlerdir hiç konuşmamış gibi,ve bir daha gökyüzünün sessizliğine hiç gülümseyemeyecek gibi; Soyun, ve Gel yanıma..

Çok fazla inananlar çok yanılır.. Ben bana inanmıyorum.. Sen de bana inanmaki ayakta kalasın.. Yıkılmayalım hep beraber bulutların üzerine.. Hantallaşmasın ilişlimiz, acıları ve hüzünleri kanatlarına bıraktım bütün kuşların, sen de öyle yap.. Kanatlarımda hüzünlen, Soyun ve Gel yanıma..

Umut etmek herşeyin başı sanıyorsun biliyorum.. Ama Yetmez, bunu bil ve öyle hazırla bavulunu, birkaç sessizlik, birazcık para bir tutam da gerçek dünya al yanına..İstersen yüreğinle gel ama yeterki; Soyun, ve Gel yanıma.

Vahşet sen yokken meşru,gözlerin görmediğinde yalan, ve arkanı döndüğün her an acı..Bu hayatın öznesini kaybet cümlelerinde.. Hatta bildiğin bütün kelimeleri unut.. Yeni baştan öğrenmek adına herşeyi; Soyun ve Gel yanıma.

Bir atom bombası gibi patladığım bir anda, her tarafa parçalarım dağılmışken, ve yüreğimde parçalanmış bir o kadar ceset varken, sen beni gülümsetmek için; ağaçları kırma.. Bir elinde çiçek, biraz da makjaz yapmalısın.. Ama sakın sen gülümseme.. İncinir yüreğimdeki ölüler.. Sus ve sustur bütün mermileri.. Bir sessizliğini bir de yaşadığın tüm güzel anları al, Soyun ve Gel yanıma.

Renklendirilmiş bir oyunmuş hayat.. Yeni öğrendim.. Ve ben sadece sınavı veremediğim içinmiş tüm yaşadığım bedeller. O sınav heyecanıyla atom bombası sanıp herşeyi dağıtmışım bir tarafa; ve biz sadece soluk rengimizden korkuyorsak;[info]önce üzerini değiştir;  rengini
ırkını, dilini ve umutlarını da al..
bütün bedeninle, soyun ve gel yanıma[/info]